گُــل نــِگـــآر

رونوشت روزها راروی هم سنجاق کــردم..!

گُــل نــِگـــآر

رونوشت روزها راروی هم سنجاق کــردم..!

گُــل نــِگـــآر

+مُشتی نوشته..! به زبان گُل نِگار..!به تایید ناخواسته کیبورد..
به ترنم زیبای گُل ها..!
وصدای نَفَس فرشتگان..!
زیر بآران بی حساب عشِق!
.
.
+قضاوت ممنون:)

پیوندهای روزانه

+ث ا ب ِ تــــــ

سه شنبه, ۱۸ خرداد ۱۳۹۵، ۰۶:۵۲ ب.ظ
  • گُل نِگار

آتیش خاموش کن غشی!

پنجشنبه, ۲۴ آبان ۱۳۹۷، ۰۳:۳۳ ق.ظ

الان که دارم این مطلب رو پست میکنم تازه با بار و بندیل از سالن مطالعه خوابگاه اومدم اتاق که بخوابم! 

چندتا اتفاق افتاد این هفته.

دوتای مهم: مانور زلزله و تست دیابت

تو خوابگاه به مناسبت سالروز زلزله کرمانشاه که هنوز داغش تو دلمون هست مانور زلزله برگزار شد.من و مهدیه و رضوان رفتیم و تو همه قسمت ها شرکت کردیم.حمل مصدوم و..

راستش تابحال نمیدونستم از کپسول های اتش نشانی چجوری استفاده میشه تا اینکه سه شنبه شب یاد گرفتم:) کلی هم کیف داد.باوجود اینکه اطرافم پر آدم و چششششم و یه آتشنشان میکروفن به دست که به بچه ها توضیح داد و منم امتحان کردم...خیلی خوب بود.دلم میخواد خوب توصیفش کنم ولی اصلا حوصله تایپ موبایلی ندارم

اما قصه دیگه

امروز صبح توی دانشگاه تست دیابت میگرفتن ! ما بچه ها هم ناشتا پاشدیم بریم تست بدیم...اقا من از همون اول اصلا به تست نرسیده حس ضعف و سرگیجه داشتم ! به رضوان گفتم حالم بده انگار ! منو نشوند رو پله ها....یه ذره حس کردم بهتر شدم و دیگه نوبتم هم رسیده بود.رفتم سرپا وایسادم...اصلا انگار تو دلم رخت میشستن....چشام هی تار میشد و دلم از حال میرفت...به مهدیه گفتم انگار حالم بده ..باور نکرد..منم هی ب خودم گفتم گلی خوبی چیزی نیس حس میکنی حالت بده...و این دیالوگ ناتموم موند و نفهمیدم چی شد بیهوش شدم....بهوش که اومدم وسط سالن دانشگاه با کلی ادم دور و برم...اصلا یه اوضاعی...نمیفمیدم کجام...سرم و کتفم درد میکرد...فهمیدم غش کردم...بچه ها همه جمع شدن دورم...مسئول روابط عمومی آقای رضایی میگفت شما که دیروز داشتی اتیش خاموش میکردی و الان اینجوری؟ گفتم گهی پشت به زین و گهی زین به پشت...

انقدر سردرد داشتم چون عقبی از سر  محکم خورده بودم زمین...فقط خداروشکر کوله ام باعث شد محکم تر نخورم😑 

انقدر سردرد و بدن دارم که خدامیدونه...سرم بهتر شد یکم...

 متنفرم از غش ...اونم اخه تو دانشگااااه....

این چهارمین غش تا اینجای زندگیم بود 😑

برم بخوابم که کوفته کوفته ام...فردا هم میریم تولد زهرا...

این هفته هم همه اش امتحان دارم...

  • گُل نِگار

بالاخره این کتاب رو گرفتم! الان فصل هشت رو دارم میخونم.

میتونم بگم تعریف زیاد بلاگرها مشوق اصلی خرید بود:) والبته معرفی کافه بوک.

خلاصه که اینم از ناتور دشت:)

  • گُل نِگار

ناشنوایی موقت

سه شنبه, ۱۵ آبان ۱۳۹۷، ۰۷:۵۸ ب.ظ

از پشت ِ شیشه های شکسته اتوبوس به سختی جاده ی پاییزی رو که هیچ فرقی با فصل های دیگه نداره نگاه میکردم

بعد هم گفتم احتمالا میشه با دوربین و زوایای خوب ازش عکس گرفت.نمیشد.ترک خورده بود.هیچی جز شکستی معلوم نبود.

سرمای شهر دانشگاهی بدتر از تهران بود.سوار تاکسی شدم بعد از خیابونی رفتم که کلی خاطرات با زهرا داشتم.

ایستگاه اتوبوس درست روبه روی کتابفروشی هستش که همیشه باهم اونجا میرفتیم و ساعت ها وقت میگذروندیم.

زل زده بودم به جلو وکتابفروشی .پاییز هم نامردانه رنگ خاکستری سوزدار می پاشید.

اتوبوس در طول شهر خاطرات این چند ترم رو به رخم کشید.

همین برای حواس پرتی و یه ایستگاه رد شدن کافی بود.

کلاس زبان شنبه مثل روزهای دیگه نبود؟ شایدهم بود؟ اتفاقا درست مثل هر روز من بود.

هر روزی که از حسرت ها صحبت میکنم.

بچه ها از شکست میگفتن.از انتظاراتی که از خودشون داشتن و نتوستن بهش برسن.از طعم تلخ شکست!حسرت...

سردرد شدیدی گرفته بودم.

حواسم به تمام اتفاقات این چندسال بود که منو تغییر داد.جوری که نمیخواستم.

فکرم هر جایی بود جز کلاس.گوشام هیچی رو نمیشنید.جز صدای غر زدن به خودم.مشتاقانه منتظر بودم کلاس تموم بشه.

منتظر تاکسی بودم تا سوار بشم و از این فضای لعنتی که امروز همه ی حسرت و بدبختی های زندگیمو رو به رخم کشید خلاص بشم.

حمیده رفته بود.یه ماشین شخصی جلوم پارک کرد.در عقب رو بازکردم که بشینم.صندلی پر بود رفتم جلو نشستم.

گوشیم پشت سرهم زنگ میخورد ولی انقدر تو فکر بودم که هیچی نمیشنیدم.

راننده صحبت میکرد و من نمیشنیدم.

گوشام فقط صدای خودم رو که دائم با پتک سرزنش میکرد میشنید.

به راننده گفتم مستقیم برید.

سرخیابون پیاده میشم.

رضوان پشت تلفن گفت که غذاش رو از سلف بگیرم.

بعد اون حمیده زنگ زد گفت زنگ بزن رضوان.نگران شده جواب نمیدی!

پشت سرهم تلفنم زنگ خورد.

راننده از یادگیری زبان پرسید.

شیشه ماشین دودی بود.ماشین شخصی.راننده ای که ...

من تازه برگشته بودم به دنیا که فهمیدم چه غلطی کردم و انقدر عصبانی ومحو صدای خودم بودم که نفهمیدم سوار ماشین یه مرد نامرد شدم...

هر چقدر گفتم نگه دارید من همینجا پیاده میشم.نایستاد.موقع پیاده شدن تند رفتم سمت پل هوایی و روی پل بلند بلند گریه کردم...

کاش بیشتر با خودم به صلح برسم...کاش هوای خودمو داشته باشم...

+زهرا ازم خواست که باهاش حرف بزنم.حالش بهتر از من نبود.بهم گفت همیشه به بچه ها میگم هیج وقت نمیتونم خودمون رو ببخشم

بخاطر شادی و خوشحالی که از گل نگار گرفتیم.هیچ وقت.

پ.ن: چرا نوشتمت؟ یادم نره! از روزهای سخت چجوری گذشتم..گذشتم!!

  • گُل نِگار

در تبعید نَنِشستن ...

جمعه, ۱۱ آبان ۱۳۹۷، ۱۱:۱۸ ب.ظ

آدمیزاد زود عادت میکنه!به چی ؟ به یجا موندن.به آدمها به خیلی چیزا.

این البته بستگی به آدم اش داره...یوقتایی خیلی هم دیر عادت میکنیم!

برای همین گاهی دلمون میخواد همیشه اطرافمون غرق سکون خاصی بشه

به نظر من یکی از دلایلش تنبلیه! یکی دیگه هم ترس.

امشب موقع شام خوردن بازم رفتم سراغ حساب کتاب های ذهنی ام...مردد

:گلی فردا شب خوابگاهی و دیگه خبری از دست پخت خوشمزه مامان نیست.

: شب حرف زدن با مهی

:بازی آمیرزا و شوخی با مامان

:شیطنت های فندق و یوقتایی اسب سواری رو مخت!

:دغدغه های جالب و خاص بابا و درگیری راجع به خرید ماشین این روزها

:گلی عیب نداره سه شنبه شب برمیگردی.

:نمیشه که اونموقع هوا خیلی تاریکه.بدتر از اون سوز داره و بدتر تر که باید شنبه برگردم دوباره و احتمالا امتحان زبان دارم.

:گلی غذات رو بخور از دهن افتاد.قدر همین الان رو بدون.

فردا وپس فردا و روزهای دیگه قرار نیست که تو رو جایی تبعید کنند!

قرار نیست شکنجه ات کنند!

آدمیزاد اگر به سکون عادت کنه ، دیگه هیچ چیزی براش لذت بخش نیست. و از تموم کارهای دنیا [ ولو شدن رو بیشتر دوست داره]

بعد هم آروم آروم غرق میشه!

پاشو دختر به خودت بیا.زندگی رو هر اتفاق که با اتفاق دیگه فرق داره هیجان انگیز میکنه.

هرروز جدید.

هرمکان جدید.

با نشستن فقط میشه گندید.

+دارم میرم شهر خوابگاهی. به خودم گفتم اونجا هم اگه تونستم مطلب بذارم و بنویسم:)

حقیقتا دلم برای اتاق خوشگلمون و رفت آمدهای همسایه بغلی تنگ شده

شبهای شرلوک هولمزی و:)

بریم که داشته باشیم آغاز هفته قشنگ دیگه رو.

فردا هم بعد دو جلسه غیبت میرم کلاس زبان . بچه ها بزرگ شدن فکر کنم:)

فُتو لوکیشن: رضوانشهر -گیلان

تابستان97

  • گُل نِگار

تلاش های یک میرزابنویس : فرام یو اِس آ

پنجشنبه, ۱۰ آبان ۱۳۹۷، ۰۴:۰۳ ق.ظ

حدود هفتاد تا هشتاد درصد   فیلم زندگی امروز من زبان اصلی بود!

خب شوربختانه انقدری گرمای پتو و خواب چسبید که لنگ ظهر بلند شدم!

تمام سعی ام رو کردم که بخاطر پر خوابی ام خلق بقیه رو تنگ نکنم ! موفق بودم...بی تقصیر

حتی امروز سرخودم کمتر غر زدم!

نهایتا بعد صرف نهار با سرعت نور و برای اینکه به خودم بگم : گلی یه هفته نرفتی دانشگاه ولی ببین چه خوب استفاده کردی!

چونکه حسرت این جمله تو دلم نمونه مثل چی پریدم سمت کتاب زبان!

×آقا همه ریدنیگ ها رو خوندم!

×کلی سایت آموزش زبان رفتم و فیلم های کوتاه زبان اصلی دیدم!

×کتاب امریکن اکسنت رو استارتش رو زدم!

×در اتاق رو بستم و دفتری که واژگان جدید رو مینویسم گذاشتم جلوم و قشنگ یه ساعت مینیمم!!!!!!!! حرف زدم!

وسطش هی اعصابم خرد میشه که اه چرا زبان رو ول کردی !

عه چرا کلمات یادت رفته!

خلاصه اون وسطا تیر بارون کردم خودمو! مردد

دست آخر ساعت 23 بود![حتی خوب یادمه 23:23] که شروع کردم نوشتن!

با همین خط خرچنگ قورباغه ای انگلیسی ام و هر چرت و پرتی رسید به مغزم با کلمات جدید نوشتم!

الان هم از خودم و عملکرد امروزم راضیم! فقط هنوز تو گرامر میلنگم! خنده

گرامر WISH !!

خلاصه اگه کسی هست راهنمایی کنه بسی مسرور میشم.!

راستی دوست داشتید بگین از چه اپلیکیشن ها و چه سایت هایی برای تقویت زبان استفاده میکنید.؟:)

چه کتابی تو کلاس زبانتون تدریس میشه؟ چه کارهایی باحالی میکنید برای تقویت زبان و فلان..!

تلاش های یک میرزابنویس : فرام یو اِس آ

+یادم افتاده چقدر عکس و خاطره دارم!وقت میکنم اپلود کنم و پست بذارم؟ خسته نمیشید؟

  • گُل نِگار